Wat is autorijdyslexie?

Wat is autorijdyslexie?

De meeste rijinstructeurs zullen er nog nooit van gehoord hebben. En de vraag is of autorijdyslexie daadwerkelijk bestaat. Maar toch is er veel reuring omtrent dit “fenomeen.

Fora worden vol geschreven sinds Aaf Brandt Cosrtius voirge maand in de Volkskrant een column wijdde aan autorijdyslexie. Die term kenden wij nog niet. Reden dus om op onderzoek uit te gaan naar wat autorijdyslexie is.

Google leverde alleen maar resultaten naar nieuwsartikelen toe. Verder dan de door Aaf zelf bedachte definitie komen we niet. Volgens haar is autorijdyslexie het volgende: “Dat is dat je geen auto kunt rijden. Je kunt het ook niet leren. Ook niet van een heel aardige rijleraar. Je kunt het ook niet in een automaat of via een speciale cursus voor neurotische, angstige vrouwen.”

Ook zoeken in het Engels en Duits leverde geen wetenschappelijke artikelen op. Dan rest de vraag: bestaat autorijdyslexie wel? Of heeft Aaf ergens anders “last” van. Is het een zelfverzonnen term? Hoe dan ook: haar verhaal zorgt voor talloze reacties van mensen die zich herkennen in autorijdyslexie.

RTL Nieuws besteedde op haar website inmiddels ook aandacht aan autorijdyslexie en heeft twee “patienten” gevonden. Marco en Judith herkennen zich in de diagnose autorijdyslexie. Zoals Marco. Twee keer heeft hij rijles genomen, twee keer concludeerde hij: ik kan het niet. “Ik had de concentratie niet, mijn faalangst en ADHD zaten me in de weg. Ik was een gevaar op de weg. Mijn auto sloeg continu af, ik zat de hele tijd hortend en stotend in de verkeerde versnelling. Vooruitkijken was een ramp: ik keek niet verder dan mijn stuur. Verder lukte niet.”

Judith laat op de stie van RTL weten dat ze het vooral heel eng vond dat ze geen controle had over ‘zo’n grote machine’. “Ik weet dat het nergens op slaat, maar zo voelt het. Op de fiets heb ik veel meer controle. Zelfs als ik náást iemand in de auto zit, zit ik met samengeknepen billen.”

Op Facebook regende het vervolgens reacties. Alleen al op de Facebookpagina van de Volkskrant kwamen bijna 350 reacties binnen op de column van Aaf. Van met name vrouwen. Dat wel.

Voor Judith hoeft het niet meer, dat autorijden. “Ik kom niet van mijn angst af.” Marco daarentegen wil het weer oppakken. “Maar dan wel een speciale cursus voor mensen met faalangst. Dan kan ik het wel ooit leren. Misschien. Maar ik denk dat ik, mocht ik het ooit halen, áltijd een paniekerige weggebruiker zal zijn. Zo eentje aan wie heel autorijdend Nederland zich ergert.”

Al met al lijkt het erop dat autorijdyslexie meer te maken heeft met aan autisme verwantje stoornissen of vormen van (rij)angst. Wat het ook is: het is fijn als mensen zich kunnen herkennen. Aan de andere kant: als je weet waar je echt last van hebt, is er vast een goede en erkende rijschool, die je toch kan helpen. Autorijdyslexie of niet.

Tags:

Get in touch

All rights reserved 2017